CHELER JC ';

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ..

 

เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะมาจากบุคคลหน้าห้องของคอนโดหรู เพียงเวลาไม่นานร่างสูงโปร่งก็เดินออกไปเปิดประตูต้อนรับ

 

"พี่จุนคิว ทางคอนโดมีจดหมายฝากมาให้" สาวน้อยน่ารักนัยน์ตากลมโตส่งยิ้มหวานมาให้ตามความคุ้นเคย

 

"ขอบใจมากนะ" ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มอบอุ่นตอบกลับไปและยีหัวเบาๆ

 

ภายในความไม่มีอะไรแต่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจดจ้องอยู่ห่างๆ บุคคลร่วมห้องของร่างสูง ..

 

ดวงตาหวานแต่คมเฉี่ยว ภายใต้สีหน้านิ่งเรียบแต่ในหัวกลับมีความคิดนับร้อยตีกันยุ่งเหยิง เมื่อบทสนทนาของคนที่อยู่หน้าประตูจบลงสายตาคู่นั้นก็ผละกลับมาอยู่ที่ทีวีดังเดิมไม่ให้ร่างสูงโปร่งรู้ตัวว่าถูกมอง

 

"เมื่อกี้คุยอะไรกันเหรอ" ร่างบางโพล่งถามแบบไม่ให้ตั้งตัว

 

"ไม่มีอะไรหรอก แค่ทางคอนโดเขาจะจัดปาร์ตี้วันครบรอบ5ปีที่ก่อตั้งขึ้นมาน่ะ" มือหนาเปิดอ่านจดหมายพลางบอกข้อความไปพลาง

 

"งั้นเหรอ" น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยชวนคนที่สนใจอยู่กับจดหมายต้องหันไปสนใจอาการที่ดูผิดปกติ

 

"เป็นอะไรไปครับฮยอง ?" ร่างสูงโปร่งก้าวไปหาก่อนหย่อนตัวลงบนโซฟาสีช็อคโกแลต

 

"เปล่านี่" ร่างบางตอบสั้นห้วนชวนคนถามใจไม่ดี

 

"น้อยใจอะไรผมอีกรึเปล่า ผมเป็นห่วงนะจินอา" รั้งตัวร่างบางมาโอบกอดอ่อนโยนเช่นเคย มือหนาพลางลูบไรผมนิ่ม

 

"ฮยองไม่ได้เป็นอะไรหรอกคิว" ใบหน้าหวานแต่งแต้มรอยยิ้มบางแฝงความหม่นเจือจางจนคนตรงหน้าไม่ทันสังเกต

 

จินยองผละอ้อมกอดก่อนเดินไปเปลี่ยนชุดจากบ็อกเซอร์เสื้อยืดเป็นเสื้อฮู้ดสีชมพูอ่อนตัดกับผมสีแดงจัดและกางเกงยีนส์เดป

 

"ฮยองจะไปไหน ?" ตาคมมองตามแผ่นหลังด้วยความสงสัย

 

"จะไปหาเพื่อน" ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างเคย

 

"ที่ไหน" คิ้วหนากระตุกเข้าหากันเมื่อจินยองพูดว่าจะไปหาเพื่อน มันคงไม่แปลกเท่าไหร่สำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับคนที่ชื่อจอง จินยอง คนๆนี้มักถูกเพื่อนลวนลามเสมอเพราะหน้าหวานและร่างบอบบาง ถึงจะเป็นแค่เพื่อนกันก็รู้สึกวางใจไม่ได้แม้แต่นิด

 

"ไม่ต้องรู้หรอกคิว" ริมฝีปากบางบอกปัดก่อนเดินออกจากห้องปล่อยให้คนที่ไม่ได้คำตอบนั่งมองประตูปิดลง

 

"ไปไหนของเขาวะ แม่ง .. " สิ้นสุดคำสบถร่างสูงโปร่งรีบเปลี่ยนชุดจากบ็อกเซอร์กับเสื้อกล้ามเป็นกางเกงยีนส์สีอ่อนและเสื้อยืดสิ้นคิดหยิบมาใส่ลวกๆกลัวตามคนรักไม่ทัน

 

ขายาวเร่งรีบก้าวไปที่ลิฟสีเงิน รอเพียงครู่ลิฟก็มาถึงแต่ช่วงเวลานั้นมันช่างนานเกินกว่าจะรอไหวปล่อยให้คนรักคลาดไปคงไม่ดีแน่

 

อึดใจหนึ่งลิฟก็เปิดประตูที่ชั้นหนึ่ง ขายาววิ่งออกมาสายตาคมเห็นหลังคนรักกำลังจะเดินออกจากประตูคอนโด จุนคิวเดินตามร่างบางห่างๆตามฟุตบาทถนนไม่ให้คนที่ถูกเดินตามรู้ตัว ลมฤดูร้อนช่วงเย็นให้ไอแดดอุ่นแต่ตอนนี้ในใจกลับรุ่มร้อนเต็มที

 

ในเวลาไม่นานจินยองก็เดินเข้าไปในร้านกาแฟบรรยากาศคลาสสิคบุผนังสีเขียวอ่อนพื้นไม้ปาเก้สีเข้มกลิ่นกาแฟหอมอ่อนคละคลุ้งไปทั่วร้าน สายตาหวานกวาดมองไปรอบๆก่อนที่ขาเรียวจะก้าวไปหากลุ่มเพื่อนที่ยกมือเรียก

 

ร่างสูงโปร่งแอบมองอยู่ที่หน้าต่างนอกร้านเมื่อเห็นว่าจินยองไปนั่งกับเพื่อนแล้วจึงค่อยเดินเข้าไปในร้าน เลือกนั่งมุมอับแต่มองเห็นคนรักได้ทุกอิริยาบท จุนคิวสั่งกาแฟแล้วเลือกที่จะขอเมนูไว้เผื่อบังหน้าไม่ให้จินยองเห็น

 

เวลาเดินผ่านไปเรื่อยโดยที่จุนคิวยังคงมองไม่วางตา จินยองก็ยังคงคุยกับเพื่อนเพลินจนไม่ได้สังเกตเลยว่าถูกร่างสูงจับตามองตลอด

 

จนความผิดปกติเกิดขึ้น .. ชายใบหน้าหล่อเหลาไม่น้อยกว่าจุนคิวตรงเข้าหอมแก้มจินยองฟอดใหญ่ใบหน้าหวานของคนที่ถูกกระทำขึ้นสีชมพูจางน่ารักชวนใจกระตุก .. แต่อตนนี้คงใจสั่นรัวน้อยกว่าความน่าหมั่นไส้ของเพื่อนคนรัก

 

มือที่ถือเมนูบีบแน่นจนแผ่นกระดาษเนื้อดีบิดเบี้ยว นัยน์ตาคมหรี่ลงพยายามระงับอารมณ์โกรธที่เริ่มปะทุ

 

เมื่อใบหน้าหวานแดงระเรื่อและแสดงท่าทางอึกอักวางตัวไม่ถูก มือหนึ่งก็ตรงเข้ามาบีบแก้มหยอกล้อกระตุ้นให้อารมณ์คนที่มองห่างๆยิ่งมาคุ

 

ด้วยความไม่ระวังตัวเพียงเสี้ยวเดียวทำกลีบปากบางถูกเพื่อนร่วมโต๊ะฉาบฉวยไปอย่างถือสิทธิ์บดเบียดชิดมือหนึ่งกดท้ายทอยเพื่อไม่ให้หลบหนี

 

เมื่อพันธนาการถูกปลดปล่อยไม่รอช้าจินยองรีบคว้าจิกกลุ่มผมเพื่อนตัวดีที่เพิ่งขโมยจูบไป

 

"โอ้ยยยยย ! เจ็บนะเว้ยจินยอง" เพื่อนตัวดีจับมือบางแน่นให้ปล่อยผมของเขาสักที

 

"แล้วมาจูบทำไมละวะ ?!" ไม่ทันที่ขาเรียวจะไล่เตะเพื่อนตัวดีคนที่นั่งอยู่มุมอับของร้านกระแทกเงินค่ากาแฟลงบนโต๊ะไม้มันขลับก่อนสาวเท้ามาที่กลุ่มของจินยองพร้อมกระชากคอเสื้อชายหน้าตาดีที่จูบคนของเขาหน้าด้านๆมาต่อยเต็มแรงจนลงไปกองกับพื้น

 

"เฮ้ยยยยยย !!!" กลุ่มเพื่อนร่างบางพร้อมใจกันอุทานเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

 

"มึงเป็นใครวะ มาต่อยเพื่อนกูทำไม" ชายคนที่หยิกแก้มจินยองลุกพรวดผลักไหล่กว้าง

 

"เป็นผัวเพื่อนมึงละกัน" เอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่นัยน์ตาคมกลับเต็มไปด้วยความเดือดดาล

 

"จุนคิว .. " จินยองเอ่ยเรียกเสียงเบาหวิวเพราะยังช็อคอยู่กับสถานการณ์เมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้ว สายตาแข็งกร้าวตวัดไปมองคนที่เรียกชื่อเขาก่อนกระชากแขนร่างบางให้ลุกขึ้น

 

"ไอ้เหี้ยเอ้ย .. มึงอยากมีเรื่องกับกูใช่มั้ย" ชายคนที่จูบจินยองซะเต็มรักยันตัวเองขึ้นจากพื้นมือหนึ่งปาดเลือดลวกๆจากมุมปากแตก มองจุนคิวตาขวาง

 

"มึงวอนตีนเองตางหาก" ร่างสูงโปร่งพูดอย่างไม่ยี่หระ

 

"มึงขอมากูก็จัดให้ !!" ชายคนเดิมง้างหมัดพุ่งตรงมาที่จุนคิวแต่ก็ต้องเสียหลักเมื่อจุนคิวหลบได้ก่อนมือหนาทั้งสองจับไหล่คนเซแน่นพร้อมกระแทกเข่าเต็มแรง เหวี่ยงคนจุกให้ลงไปกองที่พื้นมองเหยียดด้วยสายตาเย็นชา

 

มือหนาจับต้นแขนจินยองแน่นจนเจ็บแปล๊บก่อนประกาศลั่น ..

 

"จอง จินยอง คนๆนี้เป็นของกู !!! พวกมึงห้ามแตะต้อง กูทนมามากพอแล้ว อย่าให้กูรู้นะว่าใครมาตอดคนของกูอีก ไม่มึงก็กูต้องตายไปข้าง !!!" เมื่อจบคำสุดท้ายจุนคิวกวาดสายตาแข็งกร้าวมองหน้าเพื่อนของคนรักทุกคนเป็นสัญญาณบอกว่า .. กูเอาจริง

 

ขายาวก้าวออกจากร้านทั้งที่มือยังคงบีบต้นแขนแน่นด้วยความโมโหจึงลากกลับคอนโดทั้งอย่างนั้นโดยไม่สนใจเสียงประท้วงแม้แต่น้อย

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

เมื่อประตูไม้เนื้อดีปิดลงจุนคิวก็เหวี่ยงจินยองลงบนโซฟาแทบทันที

 

"ฮยองเจ็บนะคิว !" จินยองเปิดแขนเสื้อขึ้นก็พบกับรอยนิ้วแดงเป็นแถบ

 

"น่าหมั่นไส้เป็นบ้า !!!" หมัดหนักพุ่งต่อยกำแพงไม่ยั้งแรง ทั้งต่อยทั้งทุบด้วยความที่ผนังเป็นอิฐหยาบยิ่งเร่งให้ได้เลือด กว่าจะหยุดต่อยได้หลังมือก็เต็มไปด้วยเลือดบนผิวแตก

 

"ทำไมต้องทำร้ายตัวเองแบบนั้น ?!" ร่างบางวิ่งไปหาก่อนจับมือที่โชกเลือดมาประคองไว้

 

"ก็มันน่าโมโห ! หงุดหงิดไปหมด ! พวกนั้นลวนลามฮยอง ฮยองก็ต้องปกป้องตัวเองบ้าง !! อย่าปล่อยให้พวกมันได้ทำตามใจชอบ !! ยิ่งฮยองเขินผมเห็นแล้วแทบคลั่ง !!!" ดันคนตัวเล็กกว่าคิดผนังมือหนาประคองใบหน้าหวานกดจูบบดเบียดรุนแรงสอดลิ้นเกี่ยวกระหวัดครั้งแล้วครั้งเล่าดูดเม้มกลีบปากบางจนบวมเจ่อจนสาแก่ใจแล้วค่อยผละให้คนที่ถูกรุกล้ำได้หายใจอย่างเคย

 

"ฮึก .. ฮยองควรทำยังไง .. "จินยองหอบตัวโยนขาเรียวสั่นคลอนครูดตัวกับผนังแรงหดหาย น้ำใสคลอเบ้าเตรียมพร่างพรูเต็มที

 

"ฮยองก็อย่าให้พวกนั้นตอดฮยองดิ !" จุนคิวว่าอย่างหัวเสีย

 

"ฮยองห้ามพวกนั้นไม่ได้ บอกครั้งแล้วครั้งเล่ามันก็ไม่ฟัง" จินยองตอบเสียงสั่น

 

"โว้ยยยยยยยย !!! แม่งอะไรนักหนาวะ เหี้ย !" ร่าสูงโปร่งเตะถังขยะแรงจนของที่บรรจุอยู่ข้างในลอยออกเกลื่อนกระจาย

 

"ฮยองไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ .. ฮยองคงแย่เอง" ใบหน้าหวานง้ำงอได้แต่จ้องมองเข่าตัวเอง

 

"ผมคงหวงฮยองเกินไปสินะ .. " นัยน์ตาคมเผยความเย็นชาก่อนเดินไปอีกห้องหนึ่งเงียบๆ

 

"จุนคิว .. อึก ฮืออออออออออ" ร่างบางปล่อยโฮหลังจากคนรักเดินหายไปปล่อยให้เขานั่งเจ็บปวดอยู่คนเดียว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

เวลาผ่านไปพักใหญ่จนดวงอาทิตย์คล้อยตกดินเหลือเพียงท้องฟ้าสีนิลและดวงดาวประปราย

 

จุนคิวเดินออกมาจากห้องพร้อมมือที่ถูกพันผ้าก็อตลวกๆ สายตาคมกวาดมองหาคนรักแต่ก็ต้องหยุดกึกเมื่อเห็นจินยองนั่งอยู่บนโซฟาสีช็อคโกแลตบนโต๊ะกระจกเตี้ยเต็มไปด้วยทิชชู่ใช้แล้วและเหล้าจำนวนหนึ่ง

 

ร่างบางกระดกแอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าจนใบหน้าหวานแดงจัดสติแทบประคองไม่อยู่ขอบตาบวมช้ำแสดงสัญลักษ์ว่าผ่านการร้องไห้หนัก

 

"ฮยองครับ พอได้แล้ว !" จุนคิวรีบรั้งมือบางไว้ไม่ให้ดื่มไปมากกว่านี้

 

"อือออ .. คิวเหรอ" มือบางคลำเปะปะบนใบหน้าหล่อ

 

"ครับ ผมเอง .. ผมขอโทษนะ เรื่องเมื่อตอนเย็น ผมอารมณ์ร้อนเกินไป" มือหนากุมมือบางมาจูบอ่อนโยน

 

"ฮึก .. คิว ฮยองทำอะไรผิดเหรอ ฮือออออ" น้ำตาเริ่มนองแก้มเนียนอีกครั้ง ไม่รอช้าคว้าร่างบางมาโอบกอดแน่นกลัวว่าคนตรงหน้าจะบอบช้ำไปมากกว่านี้

 

"ไม่เอานะครับจินอา อย่าร้อง .. ผมเจ็บตรงนี้" คว้ามือบางมาแนบกับอกข้างซ้าย ถึงแม้ว่าคนที่ถูกบอกคำหวานจะสติหลุดลอยไปไกล

 

"ไปพักผ่อนนะครับฮยอง กินเหล้ามากไม่ดี ผมขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ" แขนยาวช้อนตัวจินยองขึ้นมาอยู่ในอ้อมอกก่อนตรงไปที่เตียง

 

หย่อนร่างบางลงแผ่วเบาแต่คนเมาก็ยังเอาแขนเกี่ยวรอบคอไม่ปล่อย

 

ไม่ทันได้พูดอะไรจินยองก็รั้งคอจุนคิวลงมาจนเสียหลักล้มทับ เมื่อได้โอกาสคนเมาก็พลิกตัวขึ้นคร่อมปรอยตาหวานเยิ้มใบหน้าแดงซ่าน จินยองโน้มตัวลงมาประกบจูบดูดเม้มไร้เดียงสาร่างสูงโปร่งมีเหรอจะอยู่นิ่งไหวแลบลิ้นสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดไล้ลิ้นอุ่นไปทั่วโพรงปากเก็บกลืนน้ำหวานสนองความต้องการ

 

ถ้าเมาแล้วจะยั่วขนาดนี้ ..

 

จินยองผละจูบก่อนหอบเบายกยิ้มหวานเคลิ้มให้จุนคิว สะโพกบางนั่งทับบนตัวร่างสูงโงนเงนเต็มทีจนคนที่ถูกคร่อมทับต้องช่วยประคอง

 

"ฮยองครับ มีสติหน่อย มาคุยกับผมก่อน" มือหนาตบใบหน้าหวานเบาๆเรียกสติ แต่ก็ไม่ช่วยอะไร

 

"อืออออ .. ฮยองไม่ได้อยากโดนพวกนั้นลวนลาม" มือเรียวคลำเปะปะไปตามแผ่นอกกว้าง

 

"ฮยอง .. อึก อยากจูบแค่คิวคนเดียว" คำพูดจากคนสติขาดหายทำให้คนที่นอนตั้งใจฟังให้เป็นภาษาถึงกับใจสั่นระรัว

 

จุนคิวค่อยๆยันตัวขึ้นนั่งโดยที่คนรักยังคนนั่งทับตรงส่วนความเป็นชาย นิ้วยาวเกลี่ยไรผมสีแดงเข้มลูบไล้ใบหน้าเนียนก่อนบรรจงจูบเน้นหนักมือหนึ่งประคองท้ายทอยเพื่อบดเบียดกลีบปากหยักได้สะดวกอีกมือหนึ่งรั้งเอวคอดเข้ามาแนบชิด ลิ้นอุ่นเลียวนกลีบปากชมพูจนชุ่มก่อนแทรกเข้าไปเกี่ยวลิ้นเล็กดุนหยอกล้อดูดเม้มกลีบปากบางจนคนในอ้อมกอดหลุดครางงึมงำ

 

"ฮยองครับ ผมขอโทษนะ จะไม่ขึ้นเสียงอีกแล้ว" กระซิบเบาข้างหู พรมจูบขบเม้มซอกคอขาวอย่างโหยหาต้องการครอบครองร่างตรงหน้าเพียงผู้เดียว

 

"เด็กดี อึ๊ก !" จินยองสะอึกเพราะฤทธิ์เหล้ามือเรียวขยำกลุ่มผมสีเข้มขบเม้มไหล่หว้างตอบรับ

 

มือหนาดึงเสื้อฮู้ดชมพูอ่อนออกแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใส่ใจนัก กลีบปากหยักขบเม้มแผ่นอกบางจุดแล้วจุดเล่าละเลงลิ้นบนยอดอกสีระเรื่อชูชันล่อตาล่อใจพร้อมครอบครองดูดเม้มลิ้นอุ่นเขี่ยสะกิดเรียกเสียงครางหวานไม่น้อย

 

"เมาแล้วยั่วจะให้เมาบ่อยๆเลย" ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจัดวางให้จินยองนอนราบกับเตียงนุ่ม ลิ้นหนายังคงโลมเลียยอดอกจนชุ่มไปด้วยเอนไซม์อกบางก็แอ่นรับการปรนเปรอ

 

"อะ .. อื้ออออ คิว" มือเรียวจิกหัวจุนคิวเมื่อลิ้นอุ่นเลียวนรอบสะดือและพรมจูบหน้าท้องขาวเนียนจนจินยองบิดเร่า

 

มือหนาไม่รอช้าปลดเปลื้องกางเกงของคนรักออกเร็วจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่ากอบกุมจุดไวสัมผัสชักรูดเนิบจนเริ่มโป่งจึงรูดรั้งเร็วขึ้น

 

"อึก .. อะ อา" ร่างที่นอนอยู่ครางกระเส่าบิดกายมือจิกหมอนแน่นระบายความเสียวกระสันเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายประดับใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ส่วนหัวของแกนกายเล็กเริ่มปริ่มน้ำจุนคิวจึงละเลงลิ้นวนส่วนหัวเก็บกินน้ำหวานไล้เลียจากโคนถึงปลายก่อนกลืนกินเข้าไปทั้งแท่ง

 

กลีบปากหยักดูดดุนสาวรูดตามความยาวชักเข้าออกเร็วจนเส้นเลือดขึ้นจุดอ่อนไหว จุนคิวถอนปากออกมาใช้มือกอบกุมรูดชักถี่เร็ว

 

"อะ ..อ๊าาาาาาาาา !!" เสียงหวานครางลั่นมือขยุ้มหมอนแน่นส่วนนิ้วเท้าจิกปลดปล่อยน้ำรักสวนแรงโน้มถ่วง กลีบปากหยักอ้ารับกินจนหมดกลัวว่าถ้าทิ้งไปมันน่าเสียดาย

 

"หึ หวานเป็นบ้า" มือหนาชันขาเรียวขึ้นจนเข่าเกือบแนบอกบางเผยช่องทางรักสีหวานเต้นตุบเชื้อเชิญให้สอดใส่ความเป็นชาย จุนคิวเปิดลิ้นชักควานหาเจลใสไม่นานก็หยิบหลอดเจลสีชมพูมาบีบใส่นิ้วยาวจำนวนหนึ่ง

 

"อื้อออออ ! เจ็บ" ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวร้องท้วงเมื่อนิ้วยาวเปื้อนเจลใสกลิ่นหอมอ่อนละเลงปากทางรักก่อนสอดลึกรวดเดียวควานสะกิดจุดกระสันจนจินยองหลุดครางหวานหู

 

"ทนนิดนะครับ แล้วเราจะมีความสุขกัน" กระซิบข้างหูพร้อมขบเม้ม สิ้นคำพูดกลีบปากหยักแสยะยิ้มส่วนนิ้วยังคงชักเข้าออกเร็วขยายช่องทาง

 

ในเวลาไม่นานช่องทางสีระเรื่อขยายพอตัวแล้วจึงถอนนิ้วยาวออก จุนคิวปลดกางเกงออกอย่างรีบเร่งรูดรั้งแกนกายจนขยายสุดก่อนกดแทงเข้าไปจนมิดลำ

 

"อ๊าาาา !!!" จินยองร้องลั่นเมื่อไม่ชินกับความใหญ่ที่แทรกเข้ามาในกาย มือขยุ่มผ้าปูเตียงแน่นใบหน้าหวานเบี่ยงซุกกับหมอนหอบหายใจหนัก

 

"แน่นชิบ .. " คาแกนกายไว้อย่างนั้นก้มลงพรมจูบแผ่นอกบางให้คนใต้ร่างผ่อนคลาย

 

"อื้อออ .. " แขนเรียวโอบรอบคอจุนคิวแอ่นอกรับการปรนเปรอ สะโพกหนาเริ่มขยับเข้าออกช่องทางรักเนิบๆให้ปรับตัวได้ทัน

 

"ชอบมั้ยครับ" ยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพรายมุมปากหยักกระแทกความเป็นชายเร็วขึ้น

 

"อึก ชะ .. ชอบ" ฟันซี่คมกัดกลีบปากชมพูระเรื่อกลั้นความเสียวจากช่องทางที่ตอดรัดแท่งร้อน

 

"เสียวมั้ย" มือหนาจับขาเรียวข้างหนึ่งพาดบ่านอนตะแคงข้างเพื่อให้สอดใส่ได้ลึกเข้าไปอีก สะโพกหนากระแทกกระทั้นถี่เร็ว

 

"อะ .. อะ เสียว" ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเสียวซ่าน มือหนาบีบเค้นแผ่นอกบางสะกิดไตสีชมพู

 

"ถ้าชอบงั้นผมไม่เกรงใจละนะ อาา .. " ถอนแกนกายฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นจับจินยองมานั่งตักยกสะโพกกลมขึ้นก่อนกลืนกินแท่งร้อนจนมิดลำ คลำมือเปะปะเค้นคลึงยอดอกอีกมือชักรูดแกนกายเล็กกลีบปากหยักพรมจูบสร้างรอยทั่วแผ่นหลังขาวเนียนซุกไซร้ซอกคอหอม

 

"สะ .. เสียว อึก อะๆ" สะโพกบางร่อนน้อยๆเบียดแท่งร้อนยั่วยวนคนรัก ร่างบางค้ำยันให้สะโพกลอยจากเตียงนิดหน่อยปล่อยให้จุนคิวกระแทกแกนกายใหญ่ถี่รัว

 

"อะๆ อ๊ะ ! คะ .. คิว" มือเล็กกุมมือหนาให้รูดรั้งแกนกายเล็กถี่เร็ว ส่วนล่างก็ยังคงสวนรับความเร็วไม่ตก

 

"อะ .. อืมมมม จินอา" สะโพกหนากระแทกกระทั้นแรงส่วนมือกอบกุมแน่นนิ้วโป้งคลึงส่วนปลายแดงเรียกเสียงครางกระเส่า

 

"อึก อ๊ะ .. อ๊าาาาาาาาาาาาา !!!" จินยองเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาจนเต็มมือพร้อมรูดออกมาให้หมด

 

"อาา .. อีกนิด" สะโพกหนากระแทกแรงถี่ยิบควานลึกกระตุกปล่อยน้ำขาวข้นจนทะลักช่องทางหวานสอดแทงเข้าออกสองสามครั้งก่อนถอนออกมาจนคนที่นอนอยู่บนตัวซี้ดปากด้วยความแสบโหวงช่องทางด้านหลัง

 

จุนคิวลุกเข้าไปในห้องน้ำหยิบผ้าชุบน้ำหมาดๆมาเช็ดทำความสะอาดช่องทางรักของจินยองพร้อมห่มผ้าให้คนที่หลับปุ๋ยเมื่อจบกิจกรรมเร่าร้อน

 

ร่างสูงโปร่งถอดเสื้อออกก่อนซุกตัวลงใต้ผ้าห่มนอนกอดร่างบางแนบชิดจนผลอยหลับไป

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

แสงยามเช้าแยงตาคมปลุกให้ตื่น เมื่อลืมตาได้เต็มที่แล้วค่อยๆขยับตัวเอาหลังพิงกับหัวเตียงกวาดสายตามองใบหน้าเนียนใสของร่างที่หลับสนิท นิ้วยาวเกลี่ยไล้แก้มนุ่มปากหยักเผยรอยยิ้มอ่อนด้วยความเอ็นดู

 

เวลาเดินผ่านไปเรื่อยจนคนที่ถูกมองแนบชิดครางงึมงำรู้สึกตัวตื่น

 

"อืออ .. คิว" นัยน์ตากลมสบตากับคนที่มองเขาอยู่นาน มือเรียวกุมขมับเมื่อรู้สึกปวดจี้ดในหัว

 

"ปวดหัวเหรอครับ" จุนคิวดึงจินยองเข้ามากอดแน่นลูบหัวเบาปล่อยให้อาการปวดค่อยๆหาย

 

"คิว ฮยองขอโทษนะ" จินยองหน้าถอดสีเมื่อนึงถึงเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อวาน

 

"ไม่เป็นไรครับ ช่างมันเถอะ ผมเข้าใจแล้ว .. เมื่อคืน" ใบหน้าหล่อเหลาแต้มยิ้มกริ่มเมื่อพูดคำว่า เมื่อคืน

 

"มะ .. เมื่อคืนเหรอ" พวงแก้มใสแดงระเรื่อขึ้นทันที ถึงเขาจะควบคุมสติไม่ได้แต่กลับจำภาพเหตุการณ์ได้ชัดเจน

 

"ฮยองโคตรยั่วเลย รู้ตัวรึเปล่า" ร่างสูงโปร่งก้มลงกระซิบข้างใบหูเป่าลมอุ่นรดใบหูแกล้งให้จนมุม

 

"คิวบ้า" จินยองซุกซ่อนใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงจัดจ้านกับแผ่นอกกว้างของจุนคิว

 

"ฮ่าๆ เขินเหรอ" นอนกอดจินยองด้วยความรัก

 

"อื้อ !" ใบหน้าหวานร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูยิ่งมุดแนบอกเข้าไปใหญ่

 

"รักนะครับจินอา" กระซิบข้างใบหูแดงชวนให้คนฟังใจเต้นระส่ำ

 

 

 

 

รักจริงๆนะครับ ;')